In de ochtend is er mist … nevelflarden die het landschap een heel ander aanzien geven.

Maar het wordt daarna wel zonnig en blauw.

Zodra het zonnetje ‘s ochtends ook maar iets te voorschijn komt,  zijn er twee puttertjes van de partij.

Mooie vogeltjes die op het uitgebloeide onkruid af komen. Eigenlijk zou je dat dus niet moeten weghalen … maar het misstaat een beetje. Dat dorre spul is lelijk, maar wel attractief voor allerlei zaadeters.

De foto’s zijn genomen door een nogal vies raam … uhumm, geen tijd om ramen te lappen.

Zodra de mist helemaal weg is, komen ook de rode wouwen in aktie.

Afgelopen donderdag was de eerste nachtvorst een feit. Het gras was helemaal wit.

Het is en blijft toch een mooi uitzicht.

 

Een weekje er tussen uit in de Vulkaaneifel heeft heel veel bijzonders opgeleverd.

Waar moet ik beginnen? Met de uitgebreide soorten insecten die ik weer kan toevoegen aan mijn archief? Of met de vogeltjes? De vogeltjes waren flink in de minderheid in de voorraad foto’s dus laat ik daar maar mee beginnen.

Dit vogeltje met een spanwijdte van ong. 1 meter 75 heeft zo te zien net een kleine prooi gevangen. Hij vloog er een heel eind mee naar een bos, dus ik denk dat het voer voor de jonge rode wouwtjes  is.

Ik heb er heel wat afgewandeld en tijdens de eerste wandeling zag ik een grauwe klauwier. Toen kreeg ik hem niet op de foto maar twee dagen later wel. Hij was op dezelfde plek aanwezig dus waarschijnlijk is er een nest in de buurt.

Het is er zeer rumoerig, niet door herrie maar door allerhande zangertjes.

Een daarvan heb ik op de foto … een zanglijster die erg zijn best doet met zijn liedjes.

Om toch maar al een begin te maken met de reeks insecten … Een mooie libel, die ik in Nederland nog niet ontmoet heb. Ze komt hier wel voor maar is hier wel zeldzaam. In Duitsland niet.

Het is een Zuidelijke oeverlibel, hiervan zag ik er twee. Deze is mooi geel maar nr. 2 was iets meer aan de beige kant. Van de beige kon ik een mooie close-up maken.

Voor nu laat ik het hier even bij … binnenkort meer bijzondere beestjes.

Een wandeling op de Kollenberg is eigenlijk wel verzekerd van roofvogels voor de lens te krijgen. Vogels zoals de ruigpootbuizerd die nog altijd niet weggetrokken is, ondanks het voorjaar.

Nu heb ik me laten vertellen dat dit een juveniele ruigpoot is en dus nog niet geslachtsrijp. Misschien dat dit vrouwtje daarom geen reden heeft om te vertrekken. Inmiddels zijn ze wel met z’n tweeën gezien.

Ook bijzonder was afgelopen zaterdag dat er plots twee rode wouwen in zicht kwamen. Nu heb ik die al heel vaak gezien in Duitsland, maar in Nederland zijn ze toch niet heel vaak van de partij. Het tweetal bleef echter op grote afstand.

Maar het mooiste van alle vogels die daar jagen zijn toch nog steeds de velduilen. Vorige keer had ik foto’s van een ander maar nu heb ik ze zelf ook al een aantal keren gezien.

Ik had geluk want deze uil landde precies voor mijn neus in een kale boom.

Schitterende ogen, maar ook de flinke klauwen zijn indrukwekkend.

De blauwe kiekendieven zijn er ook nog steeds hoewel veel minder.  Kortom, een roofvogel walhalla voor de liefhebber.

Als laatste vervolg komen de gekooide vogels aan bod. Zonde om deze prachtige beesten achter tralies te moeten fotograferen. Bij sommige kooien kon je vlakbij komen zodat je geen tralies voor de lens hoeft te hebben. Een mazzeltje dat deze sneeuwuil in zo’n kooi zit.

Naast de sneeuwuil zaten twee nogal vreemde maar grote grijze uilen … Laplanduilen wel te verstaan.

Elke keer als ik net de foto klikte keek hij snel naar boven … is dus een beetje bewogen.

Een vogel die ik erg graag in de show gezien had is de American Eagle  … een prachtig beest waar ik jammerlijk niet dicht bij de tralies kon fotograferen … Het moest met tralies.

Een flitser kun je dan ook niet gebruiken, het zou juist de tralies belichten.

Tot slot een close-up van een Rode wouw … Wat ik vreemd vind is dat de wouwen die ik in het wild zie vliegen, een grijze kop hebben. En deze heeft dat duidelijk niet.

Kiekeboe …

Normaal zie ik de Rode wouwen alleen maar vliegen, jagen en cirkelen op de thermiek. Deze keer gingen ze steeds op een elektriciteitsmast zitten. Waarom? Geen idee … maar wel handig voor mij.

De afstand is groot … en de wind was flink. Een statief had ik niet bij me jammer genoeg. Ik probeer er naartoe te lopen maar toen ik op een meter of 50 naderde vlogen ze weg.

Ik weer terug en even later landen ze op een andere mast.

Ok, ik geef toe … het zijn geen geweldige foto’s maar bedenk dat ze niet benaderbaar waren. Ver weg gezeten zijn deze keer toch beduidend meer kleur en details te zien dan bij mijn vorige Rode wouw foto’s