Wat plaatjes die zijn blijven liggen van de afgelopen maand.

Allereerst een foto genomen op de Kollenberg te Sittard.

Vergane glorie bij deze geweizwammetjes…

Dit zijtakje van de beek in Susteren was twee weken geleden nog  bevroren en toen maar een meter breed … beetje overstroomd dus.

Een glibberige gele trilzwam van dichtbij …

Een bang konijn, bleef neer gedoken zitten. Dacht dat ik hem niet  zag …

 

Geen aantrekkelijke titel, maar zo is mijn stemming … het houdt maar niet op met dat miezerige weer.

En toch wou ik even naar buiten, tegen beter weten in.

Aangezien er nauwelijks kleur is te zien dacht ik dat het misschien beter was om alles maar zwart/wit te plaatsen.

De Meulen te Sittard heeft heel wat water te verstouwen want het peil is nog steeds niet zo laag als normaal. Dit is een restaurant dat op deze manier zijn eigen stroom opwekt.

Nu begint het ook nog te regenen. Het blijft dus bij een korte wandeling langs de Geleenbeek.

Met een laatste foto van de vistrap ga ik naar huis, voor een bakje troost

De zaterdag begon met zon en blauwe lucht … mooi, perfect voor een wandeling.

Allereerst ging ik naar Geleen, een gebiedje onderzoeken waar ik nog niet geweest was.

Op zich zou dit best een leuke plek kunnen zijn voor veel vogels, maar dat was helemaal niet het geval. Het enige vliegende wezen hier aanwezig was een torenvalk.

De volgende stop zou worden een bos een paar kilometer verder gelegen. Ook hier was ik nog nooit geweest. Op google earth had ik gezien dat er een ven moet liggen midden in dat bos.

Eenmaal daar met de auto concludeerde ik dat dit een privé bos is, helemaal omheind met prikkeldraad. Dat ging het dus niet worden. Omdat ik toch al op de weg richting het dorpje Obbicht zat ben ik doorgereden om te zien of de Maas hoog zou staan.

Dat was duidelijk … flink hoog water, de bosjes staan zelfs onder. De Maas is een breed meer geworden.

Wandelen is ook hier niet mogelijk … Maar, ik ben nu ook niet ver van Grevenbicht vandaan. Daar ligt een gebiedje genaamd de Elba. Misschien dat ik daar een wandeling kan maken.

Ik kan hier nog net wel over het pad lopen. Normaal gesproken is het waterpijl van de Maas hier 3 tot 4 meter onder het pad … behoorlijk hoog water dus, maar ik houd de voeten droog.

De lucht trekt steeds dichter met schapenwolkjes en de zon blijft weg … Weilanden nodigen niet uit om erdoor te struinen want die staan flink onder water.

Opvallend is het dat er helemaal nergens vogels zijn … Alleen wat reigers. Denken die dat er visjes zwemmen in een weiland? Nee .. er is weinig meer te zien dan glinsterende luchtschaapjes.

Maar, nu ik toch in Grevenbicht ben is het ook niet ver meer naar het dorpje waar ik laatst die twee steenuiltjes had gezien. Dan daar toch nog even naartoe rijden.

En ja hoor … één steenuiltje. Bijna niet te zien tussen de takken. De zon is inmiddels helemaal weg en dat is jammer voor de foto want deze keer keek het uiltje me wél recht aan.

Ze zijn zo klein dat ik deze alleen maar zag omdat die gele ogen me aanstaarden … anders had ik hem zo over het hoofd gezien.

Het heeft geen zin om nog verder op avontuur te gaan. Er zijn al heel wat uurtjes verstreken ondertussen en mijn maag begint te rammelen.

 

 

Nadat we afscheid genomen hadden van het winderige Heel hebben we nog een kleine stop gemaakt in een gehucht nabij Born. Hier zaten 2 steenuiltjes.

Ze werden echter belaagd door een stel kraaien en deze keek dan ook steeds naar links en rechts … Ik heb toch nog net 1 oog erop hahaha.

De andere vluchtte naar hun hok en deze vloog weg naar de tegenoverliggende boerderij.

Verder rijdend passeren we nog de Kingbeek. Hier is het nog helemaal dichtgevroren.

En dit was dan echt het einde van een geslaagd dagje.

Dinsdag de 12de kreeg ik de gelegenheid mee te gaan naar Heel met vogelaar http://dehoogvlieger.wordpress.com

Toen we daar om 10 uur aankwamen was het weer nog niet geweldig. Het wolkendek begon enigszins blauwe gaatjes te vertonen, maar het was koud, winderig en een beetje grauw.

Hier in Heel op de WML plas is een IJsduiker waargenomen, en dat is best wel bijzonder.

Een IJsduiker zit meestal aan de kust en soms in het binnenland. In Nederland worden ongeveer 10 tot 20 exemplaren van deze duikersoort aangetroffen per jaar dus best een zeldzame gast voor ons landje.

Gelukkig hoefden we niet heel lang te zoeken. En ook gelukkig voor mij dobberde hij niet zo ver van de oever af.

Het vele riet langs de oever maakte het een beetje lastig om de andere watervogels vast te leggen.

Een soort van afscheidingsbuis  was een geliefde plek voor Aalscholvers, die er hun vleugels laten drogen.

Langzaamaan breekt de zon toch door, maar het waait flink. Het riet gefotografeerd tegen de zon in.

Opeens zijn alle wolken verdwenen en schijnt het zonnetje volop. We gaan even naar de naastgelegen Bosmolenplas maar je ziet aan het water dat het er vreselijk  waait.

Hier was er voor mij niks te zien, snel weer terug naar de WML plas … daar was het toch heel wat aangenamer.

Er waren veel van de gebruikelijke watervogels zoals Meerkoeten, Futen en Wilde eenden. Maar er waren ook Krakeenden, Kuifeenden, Tafeleenden, een enkele Pijlstaart en een aantal Grote zaagbekken.

Al met al een leuke opbrengst aan soorten.

Met een lekker gevoel en toch nog mooi weer, na een laatste foto van de plas … gingen we richting Sittard terug. Onderweg hadden we nog meer leuks voor de lens, dat zien jullie in mijn volgende blog.