Zondag 16 juni … De hele ochtend was het mooi weer. Blauwe lucht met wat wolkjes en een aangename temperatuur.

In de middag ging ik naar Grevenbicht voor een wandeling langs de Maas. Het gebiedje heet de Koeweide.

 

De koeien lopen hier echter niet in de wei maar er langs .. Het zijn wilde koeien, en dat vind ik niet zo leuk. Het loopgedeelte is namelijk niet erg breed.

Ik doe maar rustig aan, er zijn genoeg beestjes hier om op de foto te zetten. Kleine vosjes bijvoorbeeld. Het waren er gigantisch veel.

 

Sommige kleine vosjes waren best groot, en ik hoopte dan ook dat er misschien een grote vos tussen zou zitten .. Helaas, maar ook niet zo erg. De kleine liet zich prima fotograferen.

Toen ik hiermee bezig was landde er een andere vlinder voor me op het pad … Een distelvlinder.

 

Die koeien willen blijkbaar niet dat ik tussen hen doorloop .. Elke keer als ik wat vooruit liep, deden zij hetzelfde. Gelukkig maar.

 

De Maas is tevens de grens tussen Limburg en België. Aan de overkant ligt het Belgische dorpje Elen.

 

De  lucht begint helemaal dicht te trekken, de zon komt niet vaak meer tevoorschijn. Ook waait het flink, lastig om insecten op de foto te zetten … maar af en toe lukt het toch. Deze blaaskopvlieg is een vreemd beestje. Grote kop en krom lijf.

Een roestbruine kromlijf is de naam.

 

Veel vogeltjes ook hier. Gele kwikstaart, grasmussen, rietgors en kneutjes. Het mannetje is in zijn zomerkleed een heel kleurig vogeltje.

 

Ondertussen hebben de koeien een plekje gevonden onder een boom. Dat is fijn, zo kan ik op afstand passeren.

 

De Maas is ondiep hier, en niet bevaarbaar … In het voorjaar zaten hier heel veel vogels.

 

Nog meer distelvlinders dwarrelen om me heen … En gaan zowat elke distelbloem die er is bezoeken.

 

 

Een grote wesp komt ook even nieuwsgierig dichterbij … Zeker 3 cm. groot. Het is een grote rupsendoder.

 

Ondertussen voel ik een paar druppeltjes vallen … Maar ik ben al bijna terug bij de auto. Voordat ik instap zie ik nog iets zwarts in de brandnetels dat nadere inspectie vraagt.

 

Rupsen … 2 nesten niet ver van mekaar. Maar ik ben niet van plan om in die hoge brandnetels te gaan staan, dus foto’s van een afstandje.

 

Ik denk dat het dagpauwogen zijn, maar dat weet ik nog niet zeker.

Het begint een beetje te regenen nu, dus tijd om naar huis te gaan.

Bij mijn vorige vakantie verslag van de Azoren vertelde ik jullie dat we meteen daarna ook nog een week naar Tenerife geweest waren.

Dit was een fantastische week, en het foto-verslag ervan is nu ook klaar. Wederom staat de link boven in de blauwe balk, in mijn andere pagina’s links boven of middels het aanklikken van 
http://sandrabrennand.wordpress.com/tenerife-20-tm-27-apr-reisverslag/

Wat is er zoal te zien in het verslag? Dat zie je in deze collage, maar natuurlijk nog veeeel meer.

Voorlopig was dit onze laatste reis, want morgen (13 mei) begin ik met een nieuwe baan.

—————————————————————————————————————————————————-

Nadat ik zaterdag genoten had van de blauwe kiekendieven gebeurde er nog iets opmerkelijks.

In een boom zat iets te klingelen. Wat bleek, er zat een slechtvalk met bellen om zijn poten. Even later dook er een valkenier op en de vogel vloog naar hem toe. De valkenier gooide vervolgens de valk in de lucht en deze vloog weg naar een jachthutje 100 meter verderop. Tot dusver nog een normale situatie. Maar …

De man draait zich om en gaat weg … Naar zijn auto een heel eind terug, En … rijdt weg. Huh ???

De slechtvalk blijft nog 10 minuten op het hutje zitten en vliegt dan in tegenovergestelde richting weg. Snappen jullie het? Ik niet …

Nu heb ik wel wat info inmiddels en deze man schijnt vaker op de Kollenberg te komen met zijn valk. Het beest is gezenderd dus wel terug te vinden. Maar ik vind het toch een vreemde situatie.

Dan de zondag … Ik ging nog een keertje naar Puth om nu dan de grauwe gorzen op de foto te zetten. Lang zullen ze hier namelijk niet meer blijven want ook deze vogels zijn hier alleen in de winter.

Deze keer had ik meer geluk … Er waren op dat moment 6 grauwe gorzen en één ervan kon ik op de foto zetten.

Voor een lekkere wandeling aldaar had ik een verkeerde dag gekozen. Er was een georganiseerde wandeling dus er liepen een paar honderd mensen. Niet mijn ding … Verder heb ik alleen nog een rietgors man op de foto gezet

Gauw terug naar het kleine dorpje Puth en op naar een warme bak koffie.

Er was ons toch perioden met zon beloofd?   Helaas … het bleef flink bewolkt en best een beetje donker. De eerste helft van mijn wandeling was er dan ook niet veel interessants te zien en moest ik genoegen nemen met wat fris groen stermos en wat paddenstoelen.

 

Ik hoorde wel overal kloppen en roepen van spechten en boomklevers … maar zien, ho maar.

De terugweg langs de beek was wel een beetje leuker. Eerst zag ik weer het witgatje dat ik hier in de winter ook al zag. En al twee maal zag ik een ijsvogel over het water scheren.

De beek is hier ondiep, op de meeste plekken een halve meter en op sommige plekken zelfs nog ondieper. Ik was dan ook verbaasd om te zien dat er hier een bever actief is geweest. Het zijn nog heel verse sporen.

Een stukje verder zie ik boven het water een stuk tak hangen en bedenk me dat dit een heel prima plekje zou kunnen zijn voor die ijsvogel. Aan de kant waar ik loop is precies er tegenover een schuine dikke boom waar ik mooi overheen kan hangen en mezelf kan verschuilen en toch een uitstekende positie heb om de eventuele ijsvogel te fotograferen.

Het duurde niet lang … ik hoorde een schelle toon en wist, ze komt eraan. Ik zoomde alvast in op de tak, en een seconde later landde het ijsvogeltje erop … precies zoals ik al gedacht had.

Door de opwinding had ik toch niet zo’n vaste hand helaas dus de foto is niet helemaal scherp. Het beestje had me ook meteen in de gaten en vloog snel weer weg.

Maar … toch een leuk einde van een verder best saaie wandeling. Op de terugweg in de auto zag ik nog twee keer grote groepen kraanvogels over trekken. Ik kon nergens de auto parkeren … en balen maar die moest ik dus laten “vliegen”.

Het vorige weekend, toen het stralend weer was, had ik griep. Toen hoopte ik nog dat dit weekend me een mooie wandeling zou beloven … maar helaas. Het sneeuwt, het is grijs, winderig en heel koud. Het begint zo langzamerhand een saai riedeltje te worden.

Toch wilde ik even een frisse neus halen zonder ver of lang weg te gaan. Een rondje stadspark Sittard leek een goede optie.

De sneeuw die valt is zogenaamde motsneeuw. Ook al valt die al de hele dag … echt een dikke laag wordt het niet.

Dit sluisje is een monument. Volgens de literatuur over “de stenen sluis” was deze in het jaar 1752 al bouwvallig. Hoe oud die daadwerkelijk is kon ik niet vinden.

Er wordt hier vrijwel dagelijks een ijsvogel gespot. Uiteraard nu niet …

Er zijn sowieso weinig vogels te zien. Alleen een boel eenden die zitten te verkleumen.

En een waterhoentje maakt zich snel uit de weg …

Ik loop over het stenen sluisje heen. Dat is voorzichtig lopen want het is spiegelglad.

Op de vijver ligt in een hoekje nog wat besneeuwd ijs waar een boel kokmeeuwen op het randje zitten.

Sommigen beginnen al hun zomer kleed te ontwikkelen …

En deze eenzame zilvermeeuw is de enige in zijn soort op de parkvijver … al de halve winter.

Dan opeens toch wat kleur … een gele kornoelje die in bloei staat.

Hoog tijd om richting auto te lopen … brrr. het is echt niet aangenaam wandelweer.

Over de brug naar de watermolen (jullie inmiddels bekend)

Het was een korte wandeling die onverwacht toch nog veel foto’s opgeleverd heeft.

Die frisse neus halen is in elk geval gelukt …