Wat eten vossen zoal?

Deze vos is op zoek naar een maaltje, maar wat zoekt die eigenlijk? …

 

In een weiland, zo onbeschermd zal die niet veel meer kunnen vinden dan muizen of mollen. Niet echt maag vullend volgens mij.

Maar … plotseling zie ik een hertje op de vlucht slaan, een tiental meters van de vos vandaan.

 

Ook dit hertje lag dus in het weiland, onzichtbaar in het gras

 

Ze hebben beiden in elk geval een goede neus, want ze roken elkaar … Het hertje is veilig weggekomen.

Geen wonderschone fotoserie deze keer maar wel een spannend tafereeltje. De afstand was ruim 150 meter tussen mij en dit gebeuren.

 

 

In de ochtend is er mist … nevelflarden die het landschap een heel ander aanzien geven.

Maar het wordt daarna wel zonnig en blauw.

Zodra het zonnetje ‘s ochtends ook maar iets te voorschijn komt,  zijn er twee puttertjes van de partij.

Mooie vogeltjes die op het uitgebloeide onkruid af komen. Eigenlijk zou je dat dus niet moeten weghalen … maar het misstaat een beetje. Dat dorre spul is lelijk, maar wel attractief voor allerlei zaadeters.

De foto’s zijn genomen door een nogal vies raam … uhumm, geen tijd om ramen te lappen.

Zodra de mist helemaal weg is, komen ook de rode wouwen in aktie.

Afgelopen donderdag was de eerste nachtvorst een feit. Het gras was helemaal wit.

Het is en blijft toch een mooi uitzicht.

 

Hier het vervolg van de bijzondere beestjes die ik vorige week voor mijn ogen kreeg. Een en al vlekken …

Er bestaan zoveel vliegen met vlekken op hun vleugels … deze lijkt niet op een vlieg maar is het wel.

Het is een hommelreus, een zweefvlieg die op een hommel lijkt. Er zijn weer meerdere soorten van in allerlei kleurvariaties.

Nog een reuzenvlieg is de (jullie wellicht bekende) ivoorvlieg, oftewel witte reus, zoals hij ook genoemd wordt.

Een veel kleinere vlieg is de otites formosa.

Die behoord tot de familie prachtvliegen. En die familienaam is wat mij betreft goed gekozen, want mooi is dit vliegje zeker.

Over naar de sluipvliegen … Deze is jullie ook vast wel bekend.

De wantssluipvlieg die prachtige gevlekte vleugels heeft.

De andere beestjes bewaar ik nog even voor een volgend blog.

Een weekje er tussen uit in de Vulkaaneifel heeft heel veel bijzonders opgeleverd.

Waar moet ik beginnen? Met de uitgebreide soorten insecten die ik weer kan toevoegen aan mijn archief? Of met de vogeltjes? De vogeltjes waren flink in de minderheid in de voorraad foto’s dus laat ik daar maar mee beginnen.

Dit vogeltje met een spanwijdte van ong. 1 meter 75 heeft zo te zien net een kleine prooi gevangen. Hij vloog er een heel eind mee naar een bos, dus ik denk dat het voer voor de jonge rode wouwtjes  is.

Ik heb er heel wat afgewandeld en tijdens de eerste wandeling zag ik een grauwe klauwier. Toen kreeg ik hem niet op de foto maar twee dagen later wel. Hij was op dezelfde plek aanwezig dus waarschijnlijk is er een nest in de buurt.

Het is er zeer rumoerig, niet door herrie maar door allerhande zangertjes.

Een daarvan heb ik op de foto … een zanglijster die erg zijn best doet met zijn liedjes.

Om toch maar al een begin te maken met de reeks insecten … Een mooie libel, die ik in Nederland nog niet ontmoet heb. Ze komt hier wel voor maar is hier wel zeldzaam. In Duitsland niet.

Het is een Zuidelijke oeverlibel, hiervan zag ik er twee. Deze is mooi geel maar nr. 2 was iets meer aan de beige kant. Van de beige kon ik een mooie close-up maken.

Voor nu laat ik het hier even bij … binnenkort meer bijzondere beestjes.

Misschien hebben jullie het gemerkt, de afgelopen weken was ik afwezig hier op wordpress.

Eerst was ik een tijdje naar Duitsland, naar de vulkaaneifel. Daarna had ik een vervelende week op mijn werk. Een week vol onzekerheid en spanning.

Niet alleen in Duitsland hadden we zwaar weer.

Het gaat al een tijdje erg slecht met het bedrijf waar ik werk, en deze week liep alles stuk wat men probeerde om de boel weer op gang te krijgen. Waarschijnlijk gaat het niet erg lang meer duren voordat de deuren gesloten worden.

Terug naar de vulkaaneifel. Dankzij het weer, en het feit dat de natuur er nog lang niet zo ver was als  hier, heb ik ook niet veel bijzondere plaatjes kunnen schieten. Om het huis zaten wel de nodige roodstaartjes.

Vlindersoorten waren er heel erg weinig ten opzichte van vorig jaar om deze tijd. Maar net als hier bloeiden er flink veel pinksterbloemen, wat weer een garantie is om oranjetipjes te zien.

Het lukte niet om de vlinders met open vleugels op de foto te krijgen, hoewel ik zeker een half uur achter ze aan gelopen ben om het te proberen.

Een grote vos had ik nog niet in mijn collectie. Dit exemplaar is duidelijk een overwinteraar want er is niet veel fraais meer van over. Maar toch … de eerste grote vos die ik ooit gezien heb. Het duidelijkste verschil met de kleine vos is … de grote heeft vier zwarte vlekjes op de voorvleugel, de kleine maar drie.

Een mooi rupsje trok nog even mijn aandacht. Hoewel de kleur wat afwijkt is het toch de rups van de grote beer.

Erg veel meer was er niet, of heb ik niet op de foto …